အိမ္ျပန္ေတာ့မည္

ႏွဳတ္ဆက္ခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္ေတာ့မည္။

ေမာင္ႏွမအားလံုး က်န္းမာပါေစေၾကာင္း ဦးစြာဆုေတာင္း မဂၤလာျပဳလိုက္ပါတယ္။( လိမ္မာတယ္ဟုတ္ ဟီးးး )
ဘေလာ့ေလးနဲ႔ ဒုတိယအၾကိမ္ ထပ္မံခြဲခြာရပါေတာ့မယ္။ အရင္တစ္ခါကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ေၾကာင့္ ရပ္နားလိုက္တာ၊ ခုတစ္ခါကေတာ့
အိမ္ျပန္ေတာ့မွာမို႔။ ဘေလာ့ေလးမွာ စာေရးတာ အခ်ိန္ေတြေတာင္ ၾကာလာျပီထင္တာ။ တကယ္ေတာ့ ၁ ႏွစ္ေတာင္မျပည့္ေသးဘူး။
တြယ္တာတာကေတာ့ မိုးလင္း၊ မ်က္လံုးေလးႏွစ္လံုးပြင့္တာနဲ႔ ဘေလာ့ေပၚတန္းေရာက္ေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ ဟာတာတာနဲ႔
ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။ အျပင္မသြားျဖစ္တဲ႔အျပင္ ခုဆို မ်က္စိနဲ႔လည္စရာေနရာေလးေတာင္ ရွိေတာ့ဘူး။

ဒီဘေလာ့ေလးကို ဖန္တီးျဖစ္လို႔ ရလာတာ ပထမက ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ ေက်နပ္မွဳ။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ - ( ေၾကာ္ျငာေလးဝင္ဦးမယ္ေနာ့္ ဟီးဟီး ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းဆိုထားတဲ့ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ English Version
Kelly Clarkson ဆိုထားတဲ့ Because of you သီခ်င္းေလးကို ခုတေလာေလာေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္ေနတယ္။ ဟီးး ဘာမွလဲ ဆိုင္ဝူးေနာ္ းD )
ခုနက ေရးတာျပန္ဆက္မည္ ခစ္ခစ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မွဳရတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္အေနနဲ႔ Template ေလးကို စိတ္ဝင္စားေအာင္ ျပဳျပင္ ျပင္ဆင္
ႏူိင္လို႔။ ျမတ္သြယ္ကေတာ့ အျဖဴနဲ႔ အမည္းဘဝကိုပဲ ေရာက္သြားေတာ့ ဘေလာ့ကို တမင္ Template မထားေတာ့တာ။ ကိုယ္ထားခ်င္တဲ့
ပစၥည္းေလးေတြ ဥပမာ - နာရီ၊ သီခ်င္း၊ ဓါတ္ပံု စသည္ျဖင့္ေလးေတြလည္း တင္လို႔ရေသး။ အဲ့ဒါေလးေတြကို အေျပာင္းအလဲ လုပ္ရင္းေတာင္
စိတ္ရႊင္စရာေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္။
ဘေလာ့ေလးကေနထပ္ရတာက ေမာင္ႏွမ၊ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြေတြ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လူခ်င္း ေတြ႔ဖူးခ်င္မွ ေတြ႔ဖူးမယ္။
နာမည္၊ သူတို႔ေရးတဲ့ စာေပအႏုပညာနဲ႔ ရင္းႏွီးသြားတာမ်ဳိး။ ဒီခင္မင္မွဳကို အျဖဴထည္သက္သက္ပဲ။ အရင္ဘေလာ့နဲ႔ စာေတြေရးတုန္းက
ေမာင္ႏွမေတြကို ေကာ္ဖီပို႔လိုက္၊ ေရခဲမုန္႔ပို႔လိုက္၊ ေကာင္းေသာေန႔ညေလးပါ သြားေျပာလိုက္၊ စလိုက္ေနာက္လိုက္နဲ႔ တစ္ကယ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။

ျမတ္သြယ္ ဒီပညာရတဲ့ ဘေလာ့ ေလာကေလးကို ခင္တြယ္ပါတယ္။ ကိုယ္ၾကံဳရ ဆံုရတာေတြက ကိုယ္ေတြ႔မဟုတ္ေပမယ့္ မွတ္သားစရာေတြရွိတယ္။
ျမတ္သြယ္အတြက္ ဒဏ္ရာမရွိဘူးလဲ မဟုတ္ဘူး။
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ေျခစံုလွမ္းမိတဲ့ ကမ္း၊ ျပန္လမ္း မရွိရလားလို႔ ေနာင္တရမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ။ အရင္ဘေလာ့က
ကဗ်ာေတြကို ျပန္ဖတ္ရင္း ကြန္မန္႔ေလးေတြပါ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ေႏြးေထြးသြားတာပဲ။ ျမတ္သြယ္ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဆြးေအာင္
ေရးပါေစဦး၊ ေမာင္ႏွမေတြထားခဲ့တဲ့ အရာေလးေတြက အျပံဳးတစ္ခု ပြင့္ေစတယ္။ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မွ မူရင္းအဓိပါယ္ကို တစ္ကယ္သိသြားတယ္။
ကိုယ္ စာေတြမေရး။ အိမ္တြမလည္လုပ္ျဖစ္တာကို အျပစ္တင္မိတယ္။ ဒါကလည္း လည္ေနတဲ့ ကမာၻလံုးၾကီးထဲမွာ အလိုက္သင့္မလည္လိုက္မိလို႔။

ျမတ္သြယ္က အေရးထက္ အေတြးသန္တယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ လူက တစ္ကိုယ္လံုးေကာ စိတ္ေတြေကာေလးလံေနတယ္။ အရာရာကို
အလံုပိတ္ထားလြန္းလို႔။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ ရွိေပမယ့္၊ အမွန္တကယ္ေျပာဖို႔ေကာ လိုအပ္လို႔လား ဆိုတဲ့ ဟန္႔တားလိုက္တဲ့ စိတ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္လြန္းရာလဲက်ေနသလို။ ျမတ္သြယ္ အရာရာအေပၚမွာ စိတ္ထားရ ၾကပ္ေနျပီ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လဲ ကဗ်ာေတြစာေတြ
မေရးျဖစ္ေတာ့တာ။ ကိုယ္က တစ္ခုခုကို ေျပာျပေနသလို ျဖစ္ေနမွာစိုးတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အင္တာနက္မသံုးေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့
ေပ်ာက္ကြယ္သင့္တဲ့ အရာေတြလဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ျပီးဆံုးသြားမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

အဟဲ။ စိတ္ညစ္သြားျပီလား။ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ေတာ့ အဆက္အသြယ္ ပ်က္သြားေတာ့မွာပဲ။ ျပန္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းၾကီးနဲ႔ လံုးလည္ ခ်ာလည္လိုက္ေတာ့မယ္။
ကံမကုန္ရင္ ဒီေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုမယ္ေနာ္။ လမ္းမွာေတြ႔ရင္ အက်ယ္ၾကီးေတာ့ လွမ္းေခၚနဲ႔။ လန္႔တတ္လို႔ ဟီးးး။ လန္႔ရင္ေယာင္တတ္တယ္။
ေယာင္တတ္တယ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး တီခုေျပာျပမယ္ေနာ္ ခြိခြိ းD။ အရင္ ၉ တန္းေက်ာင္းသူတုန္းက ေယာင္ရင္ ပြတ္သြပ္လို႔ ေယာင္တတ္တာ။
ဟီးးး။ အဲ့ဒါ အိမ္အျပန္ေပါ့ေနာ္၊ ဘတ္စ္ကားေပၚကအဆင္း သူငယ္ခ်င္းကကားေပၚကေန မပြတ္သြပ္ဆိုျပီး ေနာက္သြားေသးတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။
ခိုင္းသင္းၾကည္လို နာမည္မၾကီးသြားလို႔ ဟီးဟီး။ ေနာက္ေတာ့ ေျပာင္းရင္းေျပာင္းရင္းနဲ႔ ခုေတာ့ ပလုတ္တုတ္ျဖစ္သြားေရာ ခစ္ခစ္ အဆိုေတာ္ေရ။ ဟီးဟီး
အဲ့ဒါေၾကာင့္ အက်ယ္ၾကီး လွမ္းေခၚနဲ႔လို႔ ေနာ္ေနာ္ေနာ့္ းD။

ခုရက္ပိုင္းအတြင္း မျပန္ျဖစ္ေသးေပမယ့္ ကြန္ပုတာၾကီးကို ဘယ္ေတာ့သိမ္းမယ္မွန္းမသိေတာ့ ႏွဳတ္ဆက္ပို႔စ္ေလးကို ၾကိဳေရးလိုက္တာပါ။
တစ္အိမ္ခ်င္းလည္ျပီး ႏွဳတ္ဆက္ဦးမယ္။ ဒီရူးတူးတူး ေပါေတာေတာ ေကာင္မေလးကို ေမ့ေလာက္ပါဘူးေနာ္။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။ းD

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမာင္ႏွမအားလံုးကို သတိရေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားရင္း က်န္းမာေစေၾကာင္း ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။

အျပစ္တင္သံ

လွပမွဳကို
အေမွာင္ျပဳတယ္ ဆိုရေအာင္

စီးက်ရက္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္
အျမင္ကြယ္ခဲ့တာ
မင္း သိလို႔လား
ငါက အျဖဴနဲ႔အမည္းထက္
သက္တန္႔ကို ပိုျမတ္ႏိူးတဲ့သူပါ

ၾကားဖူးသလား
ခ်စ္သူေတြၾကားက ဒ႑ာရီတဲ့
မင္းေပးတဲ့
ခါးသက္သက္ သံေယာဇဥ္ေတြေလာက္
စံခ်ိန္မွီပါ့မလား
ငါ- ငါသည္ထက္ ငါခဲ့ရတယ္

ပ်ဳိးသူ ပ်ဳိးတဲ့ပန္းကို
ခ်ဳိးသူခ်ဳိးရက္ မင္း
ေျခြတဲ့လက္မွာ ဆူးေတာ့ စူးဦးမွာပါ

ခေရပန္း- ဆူးမရွိဘူး ဘယ္သူေျပာလဲ
ႏွလံုးသားတိုင္းကို
ပိုင္တယ္ဆိုရင္ မင္း ဝင္ၾကည့္လွည့္ေပါ့
ဝွက္ဖဲတစ္ခ်က္ ေသခ်ာေတြ႔လိမ့္မယ္
အဲ့ဒါ သူရဲ႕ အျမစ္ပဲ

အယိုင္ယိုင္အလဲလဲ စိတ္ေတြထဲမွာ
အစိုင္အခဲ တစ္ခ်ဳိ႕ ပါသြားတတ္တယ္

အယုအယမဲ့သူကို
အႏုအလွနဲ႔ ဘယ္သူျပန္ဆက္ဆံႏူိင္သလဲ
ပုစာၦေတြမွာ
အေျဖမထြက္ခင္အထိပဲ
ညီမွ်ျခင္း ခ်ရတာမဟုတ္ပါဘူး

ခြင့္ျပဳပါ
ဟန္႔တားမွဳအသီးသီးက
စည္းခ်က္ေတြကို ျမိဳသိပ္ေစေပမယ့္
ဒီတစ္ညေတာ့
ငါ အျပစ္တင္ပါရေစ

ဘာေၾကာင့္လဲ ခ်စ္သူရယ္

ကၽြန္မရဲ႕ ဝါသနာ

ဦးေဏွာက္နဲ႔ စိတ္တစ္ခုရဲ႕ ေစညႊန္းခ်က္ေတြတိုင္းမွာ စိတ္တစ္ခုရဲ႕ ေစလိုရာေတြကို အသားေပးေဆာင္ရြက္ျခင္းနဲ႔ ေနေသားက်ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္။ စိတ္က ေလလိုပါပဲဆို၊ မွန္မယ္လား။ ပံုသ႑ာန္ကင္းမဲ့သလို လုပ္ေဆာင္ခ်ိန္ဆိုတာကလည္း အတိအက်ရွိမေနေတာ့ စိတ္တစ္ခုလိုပဲ၊ ဘယ္အခ်ိန္လွဳပ္ရွားလာျပီး ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာေတြကို
ဦးေဆာင္ျပီး ဘယ္လိုလုပ္ေစမယ္ဆိုတာကို မသိသလိုမ်ဳိး။

မဆုငယ္{လိပ္ျပာေလး} တက္-ဂ္-တဲ့ "ဝါသနာ" ဆိုတဲ့ တက္-ဂ္ ပို႔စ္ေလးပါ။
တစ္သက္ဒီဘဝမွာ ေျခရာစံုေအာင္ မေလွ်ာက္ဖူးေတာ့ အေရာင္ေတြနဲတယ္။ မ်က္ဝန္းအိမ္က်ဥ္းေတာ့ အျမင္လည္း မက်ယ္ဘူး။
( မ်က္မွန္တပ္ရတာပဲ ၾကည့္ ဟီးးး ) ကမာၻအက်ယ္ၾကီးထဲက စက္ဝိုင္းေသးေသးေလးထဲမွာပဲ လည္လည္ပတ္ပတ္ျဖစ္ေနတဲ့ အသက္ရွိတုန္း၊ ဘဝေပး မိန္းမတစ္ေယာက္။ သိတာေတြနဲေတာ့ ဝါသနာဆိုတာလဲ နဲျပန္တယ္။ အျမင္အာရုံအတြင္းကို စြဲကပ္လာတဲ့ အရာတစ္ခုအေပၚမွာ စိတ္ရဲ႕ ဆြဲေခၚမွဳေၾကာင့္ ျမတ္သြယ္အတြက္ ဝါသနာျဖစ္သြားတယ္။ ျမတ္သြယ္ရဲ႕ စိတ္ကေတာ့ လူးလူးလြန္႔လြန္႔၊ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဝါသနာအရင္းခံျပီး ဘဝရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ကဘာလဲ ေမးလာရင္္ အေျဖမထြက္ေသးတာ အခုထိ။

ငယ္ငယ္ကတည္းက ခုခ်ိန္ထိ မေျပာင္းလဲတာကေတာ့ ပံုဆြဲ၊ ပံုျခစ္။ ေနာက္တစ္ခုက ၾကက္ေတာင္ရုိက္တဲ့ အားကစားတစ္မ်ဳိးအေပၚမွာလဲ စိတ္အားထက္သန္တယ္။ ဝါသနာရွင္ေလးပါ။ အေပၚကို ေျမွာက္ေပးေလႏွစ္သက္ေလပဲ။ လူတည့္တည့္ ၾကက္ေတာင္ေရာက္လာရင္ေတာ့ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ။ ( ဟီးးး အဲ့လိုေတာ္တာ )
ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္စလံုးကလည္း ေဆာ့တတ္ေတာ့ အတြဲလည္း ညီတယ္။ အခုဆို ခ်စ္မေတြပါ တိုးလာေသးတယ္။
( မမ၀ါ၀ါ : ေတြ႔ရင္ ၾကက္ေတာင္ေဆာ့မယ္ေနာ္။ မမ၀ါ၀ါ က အေလွ်ာ့ေပးရမယ္။ ညေလးက ဝေတာ့ ဟိုဘက္ဒီဘက္ လိုက္ႏူိင္မွာ ဟုတ္ဘူး ဟီးးး းD )
ဒီႏွစ္မ်ဳိးကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းကအစပ်ဳိးလာတဲ့ စိတ္အားထက္သန္မွဳေတြ။
၁၅ ၊ ၁၆ ႏွစ္၊ မေလးေရာက္လာေတာ့ တစ္မ်ဳိးတိုးလာျပန္တယ္။ အႏုပညာပိုင္းဆိုင္ရာေလးေတြ။ အဆို၊ အက၊ အတီး၊ အေရး၊ အငို ( သေဘာကေတာ့ မင္းတမီးခ်င့္ ခြိခြိ းD ရုပ္ရည္၊ခႏၵာကိုယ္အခ်ဳိးအစားမွ အားမနာေနာ့္ း( စိတ္ဝင္စားေပမယ့္ မျဖစ္ႏူိင္ )
အမွန္ေတာ့ အဲ့ဒီဝါသနာက ၾကီးသား။ ကိုယ့္ဖာသာ ဒါရုိက္တာလုပ္၊ အေဆြးခန္းရုိက္ရတာလဲ အေမာ။ မ်က္ရည္ကလည္း လြယ္ေတာ့ အဆင္ကိုေျပလို႔။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ မ်က္ရည္ကိုညွစ္ထုတ္ေတာင္ ထြက္ေတာ့၀ူး။( အတဲမာတြားျပီ ဟီးးး းD )

ေနာက္တစ္မ်ဳိးက ၇ ၊ ၈ႏွစ္အရြယ္ ညီမေလးကို စိတ္ရွည္ရွည္ စာသင္ေပးရင္းနဲ႔ တုိးလာတဲ့ ဆရာမ ဝါသနာေလး။
( ဆက္ေျပာဦးမွာ ပီးေတး၀ူး ဟီးးး ) မိန္းမပီပီ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္တာလည္း ဝါသနာပါတယ္။
အကၽြမ္းက်င္ဆံုးဟင္းက အာမႏူး( အာလူး းD ) ဒီဝါသနာေၾကာင့္ေတာ့ အသိတစ္ခုကတစ္ျပိဳင္နက္တည္း ဝင္လာတယ္။
အေမ အသက္ရစျပဳလာျပီ။ အသားငါး ကိုင္ရတဲ့ အလုပ္ဆိုတာ တစ္ကယ္တန္းက် မလြယ္ဘူး။ မိသားစုက ၅ ေယာက္ဆိုေတာ့ ဟင္းအေရအတြက္က မ်ားတယ္။ အေမ အသားငါး ကိုင္ရတာလဲ ပိုၾကာတာေပါ့။ ကိုယ္တစ္ကယ္ ကိုင္တြယ္ဖူးမွ သိလာတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ပုဇြန္ေသးေသးေလးေတြ၊ ေခါင္းခ်ဳိးရတာကတာ မီသက္သာဝူး။ မီးဖိုေခ်ာင္အလုပ္ မီးဖိုေခ်ာင္အလုပ္၊ လြယ္ဘူး။ ျမတ္သြယ္တို႔ ေအာ္ေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဟင္းတမယ္ ခ်က္လို႔က်က္သြားျပီး မိသားစုစားတာကိုေတြ႔တဲ့ ရသက ေျပာမတတ္ေအာင္ ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းတယ္။( ဘယ္ေတာ့မွ စပ်င္းလာမလဲသာ မသိ ဟီးးး းD )

မုစိမြစိေလးေတြစုတဲ့ ဝါသနာလည္း ရွိေသးတယ္။ ဒါေတာင္ မုန္႔ဖိုးမရွိေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္မဝယ္ျဖစ္လို႔။ အေမကလည္း မီၾကိဳက္၀ူး။ သိမ္းရျပဳရ ခက္ကခက္ရဲ႕တဲ့။ အိမ္မွာ အငယ္လည္းရွိေတာ့ သိပ္မဝယ္ရဲဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ အေပ်ာ္က သူ႔အတြက္ အႏၱရာယ္ျဖစ္မွာလဲ စိုးရိမ္ရေသး။( ဟူးးး လြယ္ဘူး မုန္႔ဖိုးစသံုးရရင္ေတာ့ လာထားပဲ ဟဲဟဲ၊ တိုးတိုးေနာ္ ေမေမ သိလို႔မျဖစ္ ခြိခြိ းD )
စာဖတ္တဲ့ဝါသနာကေတာ့ မၾကီးဘူး။ ( ဗဟုသုတ ရမွာစိုးလို႔တဲ့၊ အေမေျပာတာ၊ ဒီသမီးေၾကာင့္ အေမစိတ္ညစ္ရတာလည္းၾကာျပီ းD ) ခုေနာက္ပိုင္း ဘေလာ့ေပၚေရာက္လာမွ စာေတြစဖတ္ျဖစ္တာ။
ေနာက္တစ္ခုက အိမ္ေဆာက္တာ။ အင္တာနက္ ကေလးဆိုဒ္မွာလဲ အခန္းဖြဲ႔သလို အသံုးမလိုတဲ့
သီတင္းစာ စာရြက္ေတြစုျပီး ကိုယ့္ဖာသာ ျဖတ္ညွပ္လုပ္၊ ဟိုကပ္ဒီကပ္၊ စိတ္ရွည္ရွည္ နဲ႔ အခန္းဖြဲ႔ဖူးတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုေဖာ္ျပီး ရသလိုေဆာက္တယ္။ အခန္းတစ္ခန္းေတာ့ျဖစ္လာတာပဲ။ အစ္မႏွစ္ေယာက္ကိုျပလိုက္ေတာ့မွ ဟီးးး ေရအိမ္နဲ႔ ဝရံတာက ေဘးခ်င္းကပ္ေနလို႔ အစ္မႏွစ္ေယာက္က ေလေကာင္းေလသန္းရမယ့္ အခန္းပဲတဲ့။( တိန္ ရွက္ရွက္ ဟီးးး ) စူပါဂလူး၊ ဂလူးေတြဆို ျမတ္သြယ္အဲ့လို သံုးတာနဲ႔တင္ကုန္လို႔ အေမဆူတာ ခံရေနျမဲ။ ဒါေပမယ့္ ဝါသနာကိုး။( ဟီးဟီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမို႔ေျပာတာဟုတ္ဘူး၊ အခန္းက မိုက္မွမိုက္၊ အိမ္ေဆာက္ျပီး ပစၥည္းေတြေနရခ်ခ်င္တဲ့သူရွိရင္ေျပာေနာ္ ေရအိမ္နဲ႔ ဝရံတာကိုေတာ့ တာဝန္ယူဘူး ဟီးးး းD )

ေရးရင္းေရးရင္းနဲ႔ စံုေနတာပဲ။ ကိုယ္ဝါသနာပါတဲ့အရာနဲ႔ ပက္သက္ျပီး အလုပ္လုပ္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းမယ္။
ဒီးကေန႔ေတာ့ ဝ ဒီးေလာက္ပဲ ေျပာေဒါ့မယ္။ ( ေခါက္ခ်င္စရာေလသံေနာ္ းD )

သတိတရတက္-ဂ္-ေပးတဲ့ မမဆုငယ္ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ ျမတ္သြယ္က ဘာမွေရးျဖစ္ဦးမွာမဟုတ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမာင္ႏွမအားလံုး က်န္းမာၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း

ေခ်ာတိုင္ ခ်စ္သူ

ေလျပင္းမုန္တိုင္းလား
ကံဆိုးမိုးေမွာင္လား
တစစမဟုတ္ဘဲနဲ႔
အရာရာဟာ

လြင့္ပ်ယ္ ကုန္ဆံုးသြားလိုက္တာ
ဒီတစ္ည ငါေမာ့လိုက္တဲ့
ခြက္ထဲက အရည္ေတြအတိုင္းပဲ..

ခပ္စပ္စပ္ေတြးလိုက္ရင္
ငါ မမွားပါဘူး..
ဝဋ္ေၾကြးသက္သက္ပဲ
ငါဟာ ေပးဆပ္ေနသူမဟုတ္
ရယူလိုျခင္းလဲ မရွိသူ
နင္နဲ႔ပက္သက္သမွ်ကို လႊတ္ခ်ထားႏူိင္ခ်င္သူ..

*တစ္သီတင္းလံုး မိုးေခါင္တယ္
ဗံုတီးလို႔ပဲရြာရြာ ၾကိဳးဆြဲလို႔ပဲရြာရြာ
သူတို႔ကို ေစ်းေကာင္းနဲ႔ေပးဝယ္ေနရတယ္*
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ
ငါ့မ်က္ရည္ေတြ ေစ်းေပါသြားခဲ့တာေပါ့..

ခဏတာဆိုတဲ့ ခံစားမွဳေတြမွာ
နင္လဲအပါအဝင္ ငါလဲအပါအဝင္..
ဒါေပမယ့္
မွ်တမွဳ မရွိ တူညီျခင္းလဲ မရွိ
ငါ့အတြက္ လြန္ဆန္ျခင္းမျပဳႏူိင္သလို

ငါ မ႐ုန္းထြက္လိုဘူး..

အတိတ္ေတြဆိုတာ
ေကာ္နဲ႔ကပ္ထားသလား ထင္ရတယ္
ေပးလိုက္တဲ့ စကားသံုးလံုး..
တစစနဲ႔ ငါ့အသဲႏွလံုးလဲ
ဝဲစားသလို ျဖစ္လို႔..

နင္ဟာ
ငါ့ကို ဒဏ္ရာေတြရေစသူပါ
နင္ဟာ
ငါ့ကို ခံႏူိင္ရည္ေတြေပးတဲ့ ဆရာပါ
နင္ဟာ
ငါ့ကို အက္ကြဲမွဳနဲ႔ၾကမ္းတမ္းေစ သူပါ
နင္ဟာ
ငါတက္ရမယ့္ ေခ်ာတိုင္ပါပဲ...။

- ျမတ္သြယ္ -

( * - *) ကိုပိုင္စာသားမဟုတ္ပါ။

သက္တမ္းထဲက ေန႔တစ္ေန႔

ရာသီက ေႏြ
ဥၾသသံၾကားတာက နား
တိမ္ကြယ္ေနာက္ ပုန္းလွ်ဳိးအလင္းခင္းသူက လမင္း
ဒါ သက္တမ္းထဲက ညခင္းတစ္ခင္းပါပဲ..

ဖ႐ုိဖရဲ ျဖစ္ေနတာက
အနံ႔ဆိုးေတြနဲ႔ ေခါင္းေပၚေပါက္တဲ့ အမွ်င္ေတြ
ဒါေပမယ့္
သူတို႔က သံေယာဇဥ္ေလာက္ေတာ့ မဆိုးဘူးပဲ..

ယိုင္ေနတာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း
စြဲေဆာင္ေနတာက အေမခင္းေပးထားတဲ့ ေမႊ႔ယာၾကီး
ေနာက္ဆံုးေတာ့
ဒီလူ ဘယ္ခံႏူိင္ပါ့မလဲ..

စြန္လိုစိတ္ေတြ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ
လြင့္ေနတယ္
ကိုင္ထားတာက ၁၇ႏွစ္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္နဲ႔
ၾကယ္ေၾကြလဲ သူ ဆုမေတာင္းဘူးဆိုပဲ..

လည္တိုင္မွာ စကားလံုးေတြျမံဳထားတယ္
အာေခါင္မွာလဲ ျခစ္ကုတ္ရာေတြနဲ႔
အဲ့ဒါ ႏွလံုးသားထဲမွာ
ကိန္းေအာင္းေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္တဲ့..
ေလရွပ္သံေတြ
အ႐ူး.. အ႐ူး.. လို႔ ေျပာင္းျမည္ခဲ့တယ္

မ်က္စိေတြ ေၾကာင္ျမဲပဲ
ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ေကာ္ဖီရဲ႕စြမ္းအားေတြ

ဇာတ္ကားနာမည္လိုေပါ့
သူက “ ဝါသနာခတ္တဲ့ လက္ ”
သက္တမ္းထဲက တစ္ေန႔ကို
ဒီစာမ်က္ႏွာမွာ ဒီေန႔ပဲခ်ေရးေနတယ္
မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေသခ်ာဘူးဆိုပဲ...။

- ျမတ္သြယ္ -

အေမွာင္သခင္

ကြန္႔ဆိုကာ တီတာဖြဲ႔ရေအာင္
မတြန္႔တိုစြာ ငါေစာင့္ဆိုင္းေတာ့
မေႏွးမျမန္ သင္လာခဲ့ျပီ
ေမွ်ာ္မိေနေသာ အေမွာင္သခင္...

ေကာင္းတစ္ခြင္ ၾကယ္စင္ငယ္ရယ္
ေမွးတုတ္မွိတ္တုတ္
ပင္ယံထက္ စိမ္းရြက္လႊာရယ္
လွဳပ္ခ်ည္တစ္လွည့္ ျငိမ္ခ်ည္တစ္ခါ
ေလေျပသြဲ႔သြဲ႔မွာ
ဟန္ပါပါ ညီညီစည္းခ်က္နဲ႔
ပ်ဳိ႕ဆံႏြယ္မ်ား က ရွာလို႔ေပါ့

ပိုးစုန္းၾကဴးငယ္ ခ်ဳံၾကားလက္လက္
ေရႊဖားငယ္က တခုန္ခုန္
သာေငြလမင္း ဤညခင္းမွာ
အေ၀းခ်စ္သူကို လြမ္းေနမိရာ
ပ်ဳိေမ့ပါးမို႔ မခို႔တရို႕နဲ႔ သခင္ရယ္...

မခ်န္သက္အို လူသူငယ္
တန္းတူညီတူ အလင္းျဖာတယ္
ညခ်မ္းမွာပြင့္ ပန္းတစ္ပြင့္
သြင္သြင္ပြင့္ဖက္ ေျပာင္းေစကာမူ
ေမွာင္ညခ်ိန္ခါ...
သင္ပြင့္ေလမွ တင့္တယ္ပါတယ္

အေမွာင္သခင္ရယ္...
ခ်ိန္ခါဟူသည္ ေရြ႕လ်ားျမဲမို႔
ေန႔ႏွင့္ညလဲ ကူးေျပာင္းရေပါ့
ေနာက္ညခ်ိန္သို႔ ပ်ဳိမွန္းေမွ်ာ္ျပီး
ဒီညခ်ိန္ကို ျပံဳးကာႏွဳတ္ဆက္
ေအးခ်မ္းမွဳအေပါင္း သရဖူးေဆာင္းသူေရ...
ပ်ဳိ႕ခ်စ္သူလဲ သင့္ကိုေမွ်ာ္ေလျပီ

မၾကာေတာ့တဲ့ တစ္ေထာင့္တစ္ည
ခ်စ္ရူးသူ ပ်ဳိတို႔ႏွစ္ဦး
ေျမညီညီ ညခ်မ္းတစ္ခုမွာ
အေမွာင္သခင့္အား
ခ်စ္ျခင္းသံစဥ္ေတြ ဖြဲ႔ဆိုပါ့မယ္ သခင္ရယ္...။

- ျမတ္သြယ္ -

မ်က္ရည္က်ေစမယ့္ အဆိပ္ပန္း

ဘယ္အခ်ိန္ကတြယ္လာတဲ့အၿမစ္လဲ
ႏွလံုးသားမွာတြန္းထိုးမြန္းၾကပ္

သဘာ၀ကရွင္သန္ခြင့္ေပးတာလား

ငါကိုယ္တိုင္ကပဲ ဆြဲမႏွဳတ္ႏိုင္တာလား ( အဆိပ္ပန္း၏ ေရးသားျခင္း )
တစ္ကယ္ဆို
သူက ငါ့ကို ရုန္းထြက္ခြင့္ေပးထားျပီးသားပဲ..

လူတိုင္းေတာ့အခ်စ္ပန္းကို ပြင့္ေစခ်င္တာပါ
ဒါေပမယ့္ ငါ့အတြက္
ေသြးတစက္စက္က်ေနတဲ့ ရင္ခြင္က
မညွိဳးမႏြမ္းပဲပြင့္ေနတဲ့ အဆိပ္ပန္းကပိုလွလို႔ေနတယ္
အဲ့ဒီပန္းက ညိွဳ႕ခ်က္ျပင္းျပင္းနဲ႔
ငါ့ အသက္ကိုဆြဲခ်ဳပ္ထားတာ..

အဆိပ္ပန္းဆိုတာ ငါ့မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ရင္းျပီး
ပြင့္လာခဲ့တဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္..
အဲ့ဒီပန္းပြင့္တဲ့ေန႔က
ေျမတစ္ခြင္က ပန္းပြင့္ဖက္ေတြ အလိုလိုေလမွာလြင့္
သူပြင့္တဲ့ႏွလံုးသားမွာ ခစားလို႔..
အဲ့ဒီပန္းက ဒီထက္ပိုရွဳံးလို႔မရေတာ့ဘူးေလ..

ႏွင္းဆီေတြ စံပယ္ေတြကို
ေကသာထက္မွာ ဝင့္ၾကြားစြာပန္ဆင္တတ္တဲ့
မိန္းမလွတစ္ေယာက္က
ႏွလံုးသားထက္မွာ အဆိပ္ပန္းကို
ရဲရင့္စြာ ပန္ဆင္ႏူိင္မလား..
ငါ့အသက္ ငါ့ခႏၶာ ငါ့ႏွလံုးသားမွာေတာ့
အဆိပ္ပန္းကို ရဲဝ့ံစြာပန္ဆင္လိုက္ျပီ

အဆိပ္ပန္းကို ပန္ဆင္ထားတဲ့
ငါ့ရဲ႕လွပမွဳေအာက္
ျမင္သူ မ်က္ရည္က်ေစသတည္း...။

- ျမတ္သြယ္ -

ေတြ႔ဖူးခ်င္ဆံုး ၁၀ ေယာက္

ကိုျဖိဳးေ၀တိုး ( မိုးတိမ္ )ရဲ႕ တက္ဂ္ေလးပါ။ ေတြ႔ဖူးခ်င္ဆံုး ၁၀ ေယာက္တဲ့ း)

၁။ မမ၀ါ၀ါကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - မုန္႔၊ ဟင္းေတြ ေကာင္းေကာင္းခ်က္တတ္လို႔ း) တကယ္မစားရေပမယ့္ ပံုေတြၾကည့္ျပီး ရႊတ္လြပ္လြတ္ ျဖစ္ခဲ့ရေပါင္းနည္းဘူးေလ။ မေတြ႔လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ေနာ့္ အဟဲ...

၂။ မမသက္ဇင္ကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - ခင္မင္မွဳ တခဏေလးအတြင္းမွာ အစ္မတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမတၱာေတြေပးခဲ့လို႔ း) သမိုင္းေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းမသိသူဆိုေတာ့ မမသက္ဇင္ကို ဆည္းကပ္ရမည္ ဟီးးး...

၃။ ကိုခ်စ္ျခင္းေျခရာကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - အယ္လြန္း၀ါရဲ႕ ေအာ္တို ရႏူိင္မွာဟုတ္ဘူးေလ။ အဲ့ဒီေတာ့ ကိုခ်စ္ျခင္းေျခရာကိုပဲ ေအာ္တိုေရးေပးလို႔ေျပာရမွာ၊ ( ဘီလို ဘီလို .. အျပာေရာင္ေလး ဒီမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ တကယ္လွေန တဲ့ .. အဲ့သီခ်င္းေလးဆိုတာ ႏွစ္သက္မိလို႔ ) ...

၄။ ကိုအလွတရားကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - ဆီးခ်ဳိဆရာ၀န္ဆိုေတာ့ အေဖ့အတြက္ မသိတာေလးေတြ ေမးလို႔ရတာေပါ့ ဟီးးး ျပီးေတာ့ ကိုအလွတရားက သေဘာေကာင္းျပီး ခင္ဖို႔ေကာင္း၏...

၅။ မမမယ္ဂုမိကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - စတိုင္လ္ရွိမွ စတားျဖစ္တယ္တဲ့.. မမမယ္ဂု စတိုင္ကမိုက္တယ္ ျပီးေတာ့ အရုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိသူဆိုေတာ့ ေဆာ့လို႕ရေအာင္ ဟီးးး...

၆။ မက္မက္ကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - ေကာ္ေကာ္တိုက္ေနက် တူမေလးမို႔ ဟီးးး.. စကားေျပာပံုေလးကိုလည္း ခ်စ္တယ္၊ အာ၀ါးးးလဲ ေပးတတ္သကိုး.. တီတီလို႔ အေခၚခံရတာလဲ အေတာ္နားေထာင္ေကာင္းရယ္ အဟတ္...

၇။ ကိုဖိုးဂ်ယ္ကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - တူေလးဂ်ယ္နဲ႔က ေကာ္ဖီတစ္မွဳန္႔ ပဲၾကီးေလွာ္တစ္ျခမ္း စာခ်ဳပ္ရွိေတာ့ ေတြ႔ရမွ.. ေအာ္ ေတြ႔ရမွ း) ဟီးးး...

၈။ မမဆုငယ္ကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - ေရခဲမုန္႔ေကၽြးဖူးတယ္ဗ် း) ျပီးေတာ့ မမဆုငယ္ အသံေလးကိုလဲခ်စ္လို႔ မမနဲ႔ေတြ႔ခ်င္ပါ၏...

၉။ အကိုအိမ္ကို ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - စကားေျပာပြင့္လင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္မို႔ပါ၊ ဒါဆိုဒါပဲ.. ဟာသလဲ အလြန္ေကာင္းေတာ့ မိတ္ေဆြ၊ အကိုတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဆို အျမဲတမ္းေပ်ာ္ေနရမွာ ေသခ်ာပါတယ္ း) ...

၁၀။ ပုလဲျဖဴ ႏြံထူထူၾကား လို႔ ကဗ်ာစပ္ေပးဖူးတဲ့ ကိုထက္ကိုလည္း ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္ - မသိတာေတြကို ေသခ်ာစိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ရွင္းျပတတ္တဲ့ အကိုတစ္ေယာက္ပါ၊ အားေပးတတ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ထိထိမိမိ အားေပးတတ္ပါတယ္၊ ျပီးရင္ အတည္ေပါက္နဲ႔လဲ စတတ္ေသး၊ ထူးထူးဆန္းဆန္းနာမည္လဲ ေပးတတ္ပါ့၊ ေနာက္ဆံုးကေတာ့ မိုးခ်စ္တာခ်င္းလဲ တူလို႔.. မိုးေရထဲမွာ ေဆာ့ဖို႔ အေဖာ္တစ္ေယာက္ရေတာ့ေပါ့ အဟဲ.. ( ကိုထက္ ေဆာ့မည္ေလာ း) )...

တျခားအကိုေတြ အမေတြကိုလည္း ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္... ရြယ္တူတစ္ေယာက္မွ မသိတာကိုေတာ့ ၀မ္းနည္းမိ၏ း(
ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ကံဆုံရင္ ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္... က်န္းမာရႊင္လန္းၾကပါေစ း)

- ျမတ္သြယ္ -

ခ်စ္ရဲခဲ့၍ ပြင့္ရဲရမည့္ ပန္းတစ္ပြင့္

ေႏြညရဲ႕ ျပတင္းေဘးမွာ
ငါ ထိုင္ေငးေနလိုက္တာ
ဟိုးအေဝးက လင္းလက္မွဳတစ္ခုနဲ႔
မင္းပံုရိပ္ေလးပဲ ထင္လာျပီး
ပဲ့တင္ထပ္ေနတဲ့ မင္းအသံကိုလည္း
ငါ့ရဲ႕ရင္ခုန္သံေတြက ဒူးေထာက္လို႔ ...

မင္းရဲ႕ ရက္စက္မွဳတိုင္းကို
ငါ မေမ့ႏူိင္ခဲ့ဘူး ခ်စ္သူ
ဒဏ္ရာကိုပါ ေသသပ္စြာမခ်ဳပ္မိခဲ့ေတာ့
အတိတ္နဲ႔အခုမွာ မင္းျပဳတဲ့ စြခ်က္တိုင္း
ေသြးခ်ည္ေတြ တစစပြင့္ထြက္လို႔
ငါ့ႏွလံုးသား သ႑ာန္မဲ့လို႔သြားျပီ

ေလာကၾကီးေပးတဲ့ လက္ေဆာင္မွာ
အလြမ္းေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
ငါ့အတြက္ မရွိေတာ့ပါဘူး ခ်စ္သူ
ေရာင့္ရဲမွဳနဲ႔ ျပည့္စံုႏူိင္ဖို႔ပဲ
ငါဟာ
ေရတစက္ ေနတျခည္ ေလတခ်က္နဲ႔သာ
ပြင့္ရမယ့္ ပန္းတစ္ပြင့္ေပါ့ ...

ခ်စ္ရဲခဲ့မေတာ့ ငါ ပြင့္ရဲရဦးမေပါ့ ခ်စ္သူရယ္ ...။

- ျမတ္သြယ္ -

စံပယ္မ်ားျဖင့္ ေစာင့္ေနမည္

မိန္းခေလးေရ .........
နံနက္ဆည္းဆာခ်ိန္
မနက္တစ္ခင္းရဲ႕ ေလကို
အဝသာ႐ွဳလိုက္စမ္းပါ
မင္းရွိတဲ့အရပ္ကို လန္းဆန္းဆဲ
ငါ့အလြမ္းေတြ ပါးလိုက္တယ္ကြာ

အလိုက္အထိုက္နဲ႔ ေရာက္လာတဲ့
ငါ့တို႔ရဲ႕ ဖူးစာေဂဟာ
မင္းေလးကေတာ့ ဘယ္သိပါ့မလဲ
ငါ့မွာေတာ့ နဖူးေပၚလက္ခဲ
ညအခ်ိန္ေတြ အလူးအလဲနဲ႔
တစ္ေယာက္တည္းအခ်ိန္ေတြ ေဆြးကုန္ျပီကြ

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့
ေကာင္းကင္က တိမ္လႊာရွင္ေတြကို
မင္းလက္ႏုႏုေလးနဲ႔ တို႔လိုက္စမ္းပါ
မိန္းခေလးရယ္ ...........
အေဝးတစ္ေနရာကေန
မင္းေပၚကို အနမ္းမိုးေလးေတြ
ငါ ရြာသြန္းခ်င္လို႔ပါ

ငါဟာလိပ္မ်ဳိးပါ မိန္းကေလး
မင္းနဲ႔မအက္စပ္တဲ့ ေမတၱာေတြကို
ေမွ်ာ္လင့္မေနေတာ့နဲ႔ကြာ ............

ဒီေနရာမွာ စံပယ္ပန္းေလးေတြနဲ႔
ငါ မင္းေလးကို ေစာင့္ေနမယ္
ငါ့ရဲ႕ ပန္ဆင္မွဳေတြေအာက္မွာ
မင္း အလွဆံုးျဖစ္ေနေစရမယ္
ဆံႏြယ္ေတြကို ငါ့ရင္ဘတ္ၾကီးဆီသာ
အပ္ႏွင္လိုက္ပါေတာ့ မိန္းခေလးရယ္ ...........

( တံတိုင္း ) ေရးေပးတဲ့ ဦးဦးခၽြတ္ခၽြတ္ကဗ်ာေလးပါ း)

ႏွလံုးသားထဲက ေသြးစြန္းပန္းခ်ီ

အျဖဴေရာင္ စာရြက္အေခ်ာမွာ
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ခဲထိပ္ကေလးနဲ႔
ခပ္ေရးေရး ဆြဲျခစ္လိုက္တယ္
ေသြးထဲက အခ်စ္ေတြ
တျဖည္းျဖည္း
အေရာင္ထင္လာခဲ့ေလရဲ႕

မေမ့ႏူိင္တဲ့ မ်က္ခံုးထူထူ
နက္ေမွာင္ေလတဲ့ ဆံႏြယ္သန္႔သန္႔
ထူထပ္ထပ္ ႏွဳတ္ခမ္းလႊာမ်ားရယ္ ...
ေငးအမိမွာ ေျပးၾကားမိတဲ့
ေအးေလတဲ့ သင့္အသံ
လြမ္းမိတဲ့ က်မရင္ခြင္ရဲ႕အမွားပါပဲ

ပန္းခ်ီခ်ပ္ထဲက အသင္
ႏွလံုးသားရဲ႕ အရွင္မည္ေလေတာ့
ေဝေလဦးေပါ့ အလြမ္းေတြ
ေၾကြေလဦးေပါ့ ပုလဲေတြ
ေၾကေလဦးေပါ့ စံပယ္ေရ

ဓါးထက္ထက္ အလက္လက္ေတြ
ဒီႏွလံုးသားမွာ ထပ္ေနေပမယ့္
အရွင္စိုက္သေရြ႕
ရင္ခြင္တံခါး မပိတ္ပါဘူး
ဓါးအလက္လက္ေတြ ကုန္တဲ့ေန႔
သင့္ပန္းခ်ီရိပ္ သင္ ျမင္ပါလိမ့္မယ္
ေသြးစြန္းေသာ္လည္း သူလွေနေလရဲ႕...။

---

၂၀.၃.၂၀၀၉ ( ေသာၾကာေန႔ )

သန္းေခါင္ယံ ၁ နာရီ ၅၅ မိနစ္

---

- ျမတ္သြယ္ -

ေဝပါဦးမည္

တေရးႏူိးခဲ့ ညတစ္ည
ကုတင္အေဝး ျပတင္းနေဘး
ဝိုင္းစက္ျပီး အလင္းျဖာေနတဲ့
လမင္းေၾကာင့္
“ ခ်စ္သူခိုးၾကည့္တဲ့ ည ” လို႔
အမည္တက္ခဲ့တဲ့ ငါဟာ
အ႐ူးတစ္ေယာက္ပါ

တစ္ခါသာ ေပးဖူးတဲ့
အနမ္းမိုးတဲ့လား
မိုးဖြဲ မိုးသဲေန႔ညေတြမွာ
“ ခ်စ္သူလြမ္းလို႔ ရြာတဲ့မိုး ” လို႔
အမည္တက္ခဲ့တဲ့ ငါဟာ
ပိုလို႔ ႐ူးတဲ့သူတစ္ေယာက္ေပါ့

ဒါေပမယ့္ ငါဟာ
ႏူိးေနတဲ့ အ႐ူးတစ္ေယာက္ပါ

အတိတ္ေတြနဲ႔တင္
ေက်နပ္လို႔ ရတယ္ဆို
မ်က္ရည္ေတြ ဆက္က်လိုက္ပါ့မယ္
ပြက္ပြက္ဆူလာတဲ့
အလြမ္းေတြကို မီးပိတ္ရင္း
အဖံုးပါ ပိတ္လိုက္ပါ့မယ္

မြန္းၾကပ္လာမယ့္ စိတ္ေငြ႔ေတြကို
ၾကိဳမေတြးဝံ့ပါဘူး
ဒါေပမယ့္
ခ်စ္ရသူတစ္ေယာက္ရဲ႕
မခ်စ္ျခင္းေတြကို ေသခ်ာပိုသိဖို႔
အားအင္ေတြ ငါ့မွာ လံုးဝမရွိဘူး

ေျမၾကီးေပၚမွာ ဆက္ရပ္သ၍
အလြမ္းေငြ႔ေတြ ေဝဦးမေပါ့...။

၁၃.၃.၂၀၀၉ ( ေသာၾကာေန႔ )
သန္းေခါင္ယံ ၃နာရီ ၂၉ မိနစ္

- ျမတ္သြယ္ -

အ႐ူးဆုေတာင္း

ညေနဆည္းဆာခ်ိန္ရယ္
အလြမ္းေတြကို အစေဖာ္လိုက္တာမ်ား
ရင္ခုန္သံေတြ႐ွဳပ္ေထြးျပီး
မ်က္ရည္ေတြေဝ့
ေနာင္တပန္းေတြ ပြင့္ခဲ့တယ္

ျမင္လွည့္ရင္ ၾကည့္လွည့္ပါ
ေလေျပရယ္ ...
အေနေဝးေအာင္
ငါ ဖန္တီးခဲ့တာ
ရင္ခုန္ျခင္းမဟုတ္တဲ့ သက္ေသပါ

ဒီလိုပဲ
နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔
အခ်စ္ရဲ႕ အေလးခိုးျခင္းေတြဟာ
ငါ့ ႏွဳတ္ခမ္းေတြ
မတြန္႔တတ္ေတာ့ အထိပါပဲ

ခ်စ္သူ ...
ၾကယ္ေၾကြညနဲ႔ ၾကံဳခဲ့ရင္
လြဲတတ္တဲ့ ငါ့ဆုေတာင္းေတြေၾကာင့္
နင္ ငါ့ကိုမုန္းပါေစလို႔
အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ဆုေတာင္းမိမွာပါ...။

၈.၃.၂၀၀၉ ( တနဂၤေႏြ )
ည ၉ နာရီ ၁၆ မိနစ္

- ျမတ္သြယ္ -

မတိုက္ေတာ့မယ့္ ေလေျပ

သင္ခန္းစာေတြ ရဖူးလို႔
ရင္ခုန္သံေတြက
ပြင့္ခ်ပ္ႏွစ္လႊာကို ပိတ္ဆို႔ထားခဲ့တယ္
ဒီလိုပဲ ...
ႏွစ္ခါမရတတ္တဲ့ အခြင့္အေရး
ေနာက္တစ္ၾကိမ္ရွိခဲ့လည္း
ငါ တိတ္ဆိတ္စြာပဲေနမွာပါ

ခ်စ္သူရယ္ ...
တကယ္ဆို ငါဟာ နင္နဲ႔မထိုက္
ဒါေပမယ့္ နင္က
ငါ့ေလေျပေတြေျပာတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ပါ
ပိတ္ခဲ့တဲ့ ရင္ခြင္တံခါး
အလံုေစ့သြားခဲ့ပါျပီ
ငါ့ေလေျပေတြက ထပ္တိုက္ဖို႔မရွိေတာ့ပါဘူး

ႏုစိတ္ ႐ူးစိတ္မွာ
ခံစားခ်က္ေတြလြန္လို႔
တည္ျငိမ္မွဳတစ္ခု ေမြးဖြားလာခဲ့ပါျပီ

ခ်စ္သူရယ္...။

-------

၇.၃.၂၀၀၉ ( စေနေန႔ )

သန္းေခါင္ယံ ၄ နာရီ ၉ မိနစ္

-

- ျမတ္သြယ္ -

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရတနာႏွစ္ပါးသာ

( ၁ )
ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကို ဖြင့္လ်က္ထားျပီး က်မ... ေကာင္းကင္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္ေနမိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ျပီလဲ။ ညသဘာဝ၊ ေကာင္းကင္ၾကီးက ေမွာင္ေနတာပါပဲ၊ တိမ္တခ်ဳိ႕ရဲ႕အေရာင္ေတြက အနီေရာင္သန္းေနတယ္၊ ၾကယ္ေလးေတြကေတာ့ မွိန္မွိန္လက္လက္နဲ႔ေပါ့... ဒါေပမယ့္ ဒီညက ေငြလမင္းမဲ့တဲ့ ည၊ ေမာင္သာဆို ေဆးလိပ္ေလးဖြာ ျပတင္းေပါက္ေဘးရပ္ျပီး လမင္းၾကီးကို ဟိုဒီရွာေဖြေနမွာပဲလို႔ ေတြးမိလိုက္တယ္ ေၾသာ္... ေမာင္တဲ့လား ရင္တြင္းနစ္စို႔မွဳေတြက တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ က်မအခန္းထဲကနာရီသံထက္ ပို၍ က်ယ္ေလာင္စြာ တံခါးလာေခါက္ခဲ့တယ္။

“ ေမေမ... ”
“ ေဟာ သားေလး ... လာ သားလာ ”
ဘယ္အခ်ိန္က လည္လာခဲ့မွန္းမသိတဲ့ မ်က္ဝန္းအိမ္ထဲက မ်က္ရည္ေတြကို သားေလးမျမင္ေအာင္ က်မအျမန္သုတ္ျပစ္လိုက္တယ္။
“ ေမေမ... ေမေမ ဝမ္းနည္းေနတာလားဟင္ ”
ေၾသာ္ ... ခပ္ေလးေလး သက္ျပင္းေလးက အလိုလုိထြက္က်လာတယ္၊ သားဟာ တကယ္ကို ပါးနပ္တဲ့ ကေလးပဲ၊ ဒါေပမယ့္ က်မ သားကို ညာခဲ့ရျပန္ျပီေပါ့ ... ...
“ မဟုတ္ပါဘူး သားရယ္... ေမေမဘာမွမျဖစ္ပါဘူးကြယ္၊ သားေကာ ဘာလို႔ႏူိးလာတာလဲ ”
“ သား ေရဆာလို႔ပါ ေမေမ ”
“ ေၾသာ္... သားေရဆာလို႔လား ... လာ သားလာ ေမေမ ခပ္တိုက္မယ္ ”

ကလင္! ကလင္! ကလင္!
အေမ့ ဖုန္းသံကိုၾကားလိုက္ေတာ့ သားေလးက သူ႔ဖာသာခပ္ေသာက္မယ္ ဆိုတာကို လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ေျပာျပခဲ့တယ္၊ အင္းးး က်မ... ဒီသားေလးကို သံေယာဇဥ္တြယ္မိတာ မမွားဘူးဆိုတာ နဂိုကထက္ ပိုခိုင္မာလာပါတယ္ေလ ... ...

“ ဟုတ္ကဲ့ လွေလးသြယ္ပါရွင္ ”
“ လွေလး၊ ငါပါ ... စိမ္း ”
“ စိမ္း... နင္မအိပ္ေသးဘူးလား ”
“ ေအးဟာ၊ ငါလဲခုမွအျပင္က ျပန္ေရာက္တာ...၊ ေနဦး လွေလး၊ ငါ နင့္ကို ေျပာစရာရွိလို႔ဟ ”
“ အင္း ေျပာေလစိမ္း ... ဘာေျပာမွာလဲ ဒီခ်ိန္ၾကီး သရဲအေၾကာင္းေတာ့ ငါ့လာမေျပာနဲ႔ေနာ္ ... ငါေၾကာက္တယ္ေအ ”
“ ဟဲ့ မိန္းမ... လာေနာက္ေနတယ္၊ ငါ အလုပ္ကိစၥေျပာမလို႔ ”
“ ဟီးးး ေအးပါဟာ ... ေျပာေျပာ ”
“ ဒီလိုဟ ... မနက္ျဖန္ ... ” ...
“ ေၾသာ္ ... ရပါတယ္၊ ငါမနက္ျဖန္ သားကိုေက်ာင္းပို႔ျပီးရင္ နင့္ဆီလာခဲ့လိုက္မယ္ေလ ”
“ ႏူိး ... နင္မလာနဲ႔ လွေလး၊ ငါလာေခၚမယ္... သူ႔အိမ္က နင့္ဆိုင္နဲ႔ပိုနီးတယ္ ”
“ အင္း ဒါဆိုလဲ နင္အဆင္ေျပသလိုလုပ္ေလ၊ ဆိုင္ေရာက္ခါနီးက်ဖုန္းဆက္လိုက္ေပါ့... ငါ မနက္ျဖန္ ဆိုင္မွာပဲရွိမယ္ ”
“ ဒါဆို ဂြတ္ႏူိက္ဟာ၊ ငါလဲ အိပ္ခ်င္ေနျပီ ”
“ ေအးေအး စိမ္း၊ ေကာင္းေသာညေလးပါ ”

ဖုန္းသံအဆံုးမွာ က်မ ဟူးးးခနဲ သက္ျပင္းခ်လိုက္တယ္... ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ ေမာလာလို႔ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေရးလက္စ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးပိတ္ျပီး အိပ္ယာဝင္ခဲ့လိုက္တယ္၊ မနက္ျဖန္ဆိုတာ ဒီေန႔ျပီးရင္ ရွိလာစျမဲပဲေလ။

ျငိဳျငင္ဟန္ မမူပါႏွင့္ တိမ္လႊာရွင္၊
ၾကယ္စင္ငယ္ကို အေဖာ္ရယ္ျဖင့္
ဤလူသားတြင္ မရွိပါ၊
လမင္းၾကီးႏွယ္ ေအးခ်မ္းဆို႐ူိး
ဤလူ႔ ႏွလံုးသားသည္လည္း
ထံုးစံကယ္ မရွိေသးေခ်၊
မခ်ိေလတဲ့ ရင္မွမိုးေရ
ပါးထက္သို႔ လွိမ့္ကာစီးသည္မို႔
ျငိဳျငင္ဟန္ မမူပါႏွင့္ တိမ္လႊာရွင္...
ဤလူ႔မ်က္ရည္ မခမ္း
သင့္မိုးမ်ား မရြာစမ္းပါႏွင့္...။ ။

( ၂ )
ညေဝဒနာ ... လြန္စြာဆိုးတယ္၊ အိပ္မရခဲ့တဲ့ညေတြဆိုတာ က်မအတြက္ ေရတြက္မရေတာ့ဘူး... ဒါေပမယ့္ က်မဟာ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္၊ နံနက္ေစာေစာထျပီး အိမ္ကသူေတြစားဖို႔ျပင္ဆင္၊ သားေလးကို ေက်ာင္းသြားဖို႔အိပ္ယာႏူိး... ျပင္ဆင္ေပးျပီး လက္မလည္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အနည္းဆံုးေတာ့ မနက္ဆိုတာ ညထက္သက္သာမွဳပိုရွိပါတယ္ေလ။

သားကိုေက်ာင္းပို႔ျပီးေတာ့ ဆိုင္ကိုသြားခဲ့တယ္။ ဆိုင္ကို ဝန္းထမ္းေတြက က်မထက္ ဦးစြာေရာက္ႏွင့္ေနတယ္၊ ဆိုင္က ဝန္ထမ္းေကာင္မေလးက ေကာ္ဖီေသာက္မလားေမးတာကို ေခါင္းညိတ္ျပျပီးတာနဲ႔ ဆိုင္ရဲ႕ CLOSE ဆိုင္းဘုဒ္ကို OPEN ဘက္လွည့္လိုက္တယ္... အလြမ္းသစ္ေတြေဝဦးမယ့္ ေနာက္တစ္ေန႔ပဲလား... ...
က်မစားပြဲမွာ ေကာ္ဖီပူတစ္ခြက္ ေရာက္ႏွင့္ေနျပီ၊ ေကာ္ဖီတဲ့လား... ေမာင္ေဖ်ာ္ေပးခဲ့တဲ့ တစ္ခြက္တည္းေသာ အဆိပ္ခတ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီေလာက္ ဘယ္ေကာ္ဖီက ေသာက္လို႔ေကာင္းမွာလဲ... အိုး... ေစာေစာစီးစီးေတြးမိတဲ့ အေတြးေတြကို ေခါင္းရမ္းရင္းခါထုတ္ျပစ္လိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ မရခဲ့ပါဘူး... ဆိုင္ကိုလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြနားေထာင္ဖို႔ သီခ်င္းဖြင့္လိုက္မိကာမွ ဦးစြာထြက္လာတဲ့ သံစဥ္က “ အျပံဳးတုရဲ႕အမုန္း ” .။

ဲ

“ ေဟး ... လွေလး ”
“ စိမ္း ... ေရာက္ျပီလား၊ လာလာ ... ”
“ ဟူးးး ရာသီဥတုကလည္း ပူပါ့ဟာ ... ေမာလိုက္တာ ”
“ စိမ္း... နင္အေအးေသာက္ဦးမလား ”
“ မေသာက္ေတာ့ပါဘူးဟာ၊ ေတာ္ၾကာေနာက္က်ေနမယ္ ... ငါတို႔ သြားရေအာင္ လွေလး ”
--------
“ လွေလး ... အခုသတို႔သမီးနာမည္က ျမႏွင္းတဲ့၊ ေခ်ာလဲေခ်ာ လွလဲလွတယ္ သိလား ”
“ ဟုတ္လား ... နာမည္ေလးကေတာ့ လွတယ္ေနာ္၊ လူကိုေတာ့ အိမ္ေရာက္မွ အပီၾကည့္ေတာ့မယ္၊ ဒါနဲ႔ သတို႔သားကေကာ ”
“ ဒါေတာ့ သူက လွ်ဳိထားတယ္ဟ၊ ငါ့ကို မဂၤလာေဆာင္တဲ့ ေန႔မွၾကည့္ေတာ့တဲ့ ”
“ ေဟာေတာ္ ... အဲ့လိုလား ”
“ ေအးဟာ ... နာတယ္၊ ငါလဲၾကိဳျမင္ဖူးခ်င္တာေပါ့လို႔ ေနာ့္ ”
“ ဟဟ ေကာင္းတယ္၊ ဒါဆို ျမႏွင္းကေတာ္ေတာ္ ေတာ္တာပဲ ”
“ ဟင္... ဘာလို႔လဲ လွေလး ”
“ နင္စပ္စုလို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့ ဟီးးး ”
“ မိန္းမ ေအးပါ၊ နင္ေျပာထားဦးေပါ့ ”
က်မ သေဘာက်စြာ စိမ္းကို စေနာက္ခဲ့မိတယ္၊ ေျပာမနာဆိုမနာ ဒီသူငယ္ခ်င္းေလးက က်မအတြက္ေတာ့ ရတနာေလးပါ။

( ၃ )
“ လာ ညီမေလးတို႔ ... အိမ္ထဲဝင္ၾက ”
ေအးျမတဲ့ အသံေလး ညင္ညင္သာသာနဲ႔ အိမ္ထဲဖိတ္ေခၚေနတယ္၊ ျမႏွင္းတဲ့လား... ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေႏွာင္းေႏွာင္းဟန္ေလးနဲ႔ ယဥ္ေလေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္၊ အိညက္ေနတဲ့ သူမအသားအေရ၊ ျမင္သူစြဲလန္းေစမွာကေတာ့ သူမရဲ႕ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေနတဲ့ ဆံစရွည္ေတြ ... တစ္ဝက္သာစီးထားေတာ့ က်န္တဲ့ဆံစေတြ ဝဲေနလိုက္ပံုမ်ား၊ ဘယ္ဘံုက နတ္သမီးလဲလို႔ က်မ စိတ္ထဲကေမးခဲ့မိတယ္ ... ...

“ ညီမေလး ... အိမ္ထဲဝင္ပါဦးကြယ့္ ”
“ ရွင္... ဟုတ္... ဟုတ္ကဲ့ ... ”
သူမအလွမွာ က်မေမ်ာေနမိေတာ့ သူမက ထပ္ကာ ေခၚခဲ့တယ္ ... အဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အျပံဳးတစ္ခု၊ မျမႏွင္းရယ္ ... ယဥ္ေလတဲ့ အျပံဳးေလးပါလား။

“ အေအးေသာက္လိုက္ပါဦး ညီမေလးတို႔ေရ၊ မမကိုယ္တိုင္ ၾကိဳေဖ်ာ္ထားတာ ... ဖရဲသီးေဖ်ာ္ရည္ေလးေလ၊ ေစ်းထဲသြားေတာ့ ဖရဲသီးေတြက အလံုးလဲၾကီးတယ္၊ ျမည္းၾကည့္ေတာ့လဲ ခ်ဳိေနတာနဲ႔ ညီမေလးတို႔လဲအိမ္လာမွာဆိုေတာ့ ဝယ္လာခဲ့လိုက္တာ၊ ညီမေလးတို႔ ၾကိဳက္ၾကရဲ႕လား ... ”
“ လွေလးတို႔နဲ႔ကေတာ့ အံကိုက္ပါပဲ မမေရ၊ သူက ဖရဲသီးသရဲေလ ”
“ အယ္... စိမ္း နင္ေျပာမွပဲ ငါကသရဲလံုးလံုးျဖစ္ျပီ ”
ခစ္ခစ္ ... ...
စိမ္းနဲ႔ က်မ ေျပာတာကို မမသေဘာက်စြာ ရယ္ေလသည့္အသံ၊ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသြင္ေတြလည္း သူမမွာရွိေနပါလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မဂၤလာေဆာင္ခါနီး မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြေၾကာင့္ပဲလား... ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မ မမကို ေငးေနမိတာ အၾကိမ္ေတြထပ္လို႔ေနျပီ။

ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္လို႔ အျပီး၊ မမက သူမရဲ႕အခန္းကို ဦးေဆာင္ျပီးေခၚသြားခဲ့တယ္၊ ႏွင္းဆီပန္းရနံ႔ေတြ ... က်မမႏွစ္သက္တဲ့ ႏွင္းဆီပန္းရဲ႕ ရနံ႔ေတြ ...
မမအခန္းမွာျပည့္ေနတယ္၊ သူမအခန္းရဲ႕ ၀ရံတာမွာလည္း ေဝဆာေနလိုက္တဲ့ ႏွင္းဆီပန္းအိုးေတြ၊ မမမို႔ က်မသည္းခံခဲ့ျပီး သူမဆံစေတြကို စတင္ကိုင္တြယ္ခဲ့ပါတယ္၊ ျပီးေတာ့ ဒါဟာလည္း က်မအလုပ္ပဲေလ... ႏွင္းဆီေတြေၾကာင့္ ေမာင့္ကို သတိမရမိပါေစႏွင့္လို႔သာ စိတ္ထဲကေန ဆုေတာင္းေနခဲ့မိေတာ့တယ္ ... ...

သူမရဲ႕ ဆံစေတြဟာေပ်ာ့ေျပာင္းကာ ေျဖာင့္ဆင္းေနျပီး က်က္သေရအလြန္ရွိလွတယ္၊ ဒီလိုဆံစရွည္ေတြကို က်မေမာင့္ေၾကာင့္ ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္ ျမတ္ႏူိးခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ က်မကိုယ္တိုင္ျမတ္ႏူိးလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မဖံုးကြယ္ထားလိုက္ရတာကို က်မျပန္ေတြးမိျပန္တယ္ ... ေၾသာ္ ေတြးမိျပန္တဲ့ ေမာင့္အေၾကာင္း၊ ေနာက္ေတာ့မွ စိမ္း ကယ္ေပလို႔ေပါ့၊ ျဖတ္ခနဲေမးလာတဲ့ သူ႔အေမးဟာ က်မအေတြးေတြကို လြင့္ေပ်ာက္ေစခဲ့ပါတယ္...

“ မမ ... သတို႔သားပံုေလးမျပဘူးလား မမရ ”
စပ္စုေလေသာ စိမ္း မေနႏူိင္ပါဘူး၊ မမကို သတို႔သားေလာင္းေလးအေၾကာင္း ေမးခဲ့ျပန္တာပဲ
“ ဟိုးဟိုး ... ငါ့ညီမေလး စိမ္းရယ္ ... မဂၤလာေဆာင္မယ့္ေန႔က လိုမွမလိုေတာ့တာပဲကြယ္၊ အဲ့ေန႔မွ မိတ္ဆက္ေပးမယ္ေလ၊ မမမွာ ရွိစုမဲ့စုေလးမို႔ပါကြယ္ ဟီးးး ”
မမက ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္မင္မွဳေတြကို အခ်ိန္တိုေလးတြင္းမွာ က်မေကာ စိမ္းကိုပါ ေပးစြမ္းႏူိင္ခဲ့တယ္၊ ဒါဟာ ႐ူိးသားမွဳေတြရဲ႕ဆံုဆည္းျခင္းလားလို႔ က်မေတြးမိခဲ့တာအမွန္ပဲ... ...

“ မမ ျပီးသြားျပီ ”
“ ဟယ္ ... ညီမေလး ... ဒါ မမ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္ ”
မမ၊ သူမက ႏွင္းဆီပန္းေတြခ်စ္တယ္။ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔က် ႏွင္းဆီေတြသာ ပန္ဆင္မယ္လို႔ေျပာခဲ့တယ္... ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ က်မ မမကို က်မခ်စ္တဲ့ စံပယ္ပန္းေတြနဲ႔ပဲ ေဝဆာေနေအာင္ ပန္ဆင္ေပးခဲ့တယ္။ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ ရစ္ပတ္လိုက္တဲ့ သူမဆံႏြယ္ေတြၾကားမွာ စံပယ္ေလးေတြ တစ္ပြင့္ခ်င္းစီကာ ရွင္းရွင္းေလးသာ ဆံထံုး ထံုးေပးခဲ့တယ္... ဒါဟာ ရွင္းသန္႔ျခင္းတစ္ခု၊ အပိုတန္ဆာေတြမပါေပမယ့္ သူမမ်က္ႏွာရဲ႕ လွပမွဳဟာ ျပည့္စံုေနပါတယ္။

“ ငါ့ညီမေလးက တကယ္ေတာ္တာပဲကြယ္ ... မမရဲ႕ ေမာင္ေတာ္ေတာင္ မွတ္မိပါ့မလား မသိေတာ့ဘူး ... ခစ္ခစ္ ”
သူမ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ျပန္ျပီ။ ကေလးဆန္သူေလးလား... က်မေတာင္ အလိုလို ခပ္ေအးေအးတည္တည္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားသလို၊ ဒီလိုပဲ ... မွန္ေရွ႕မွာ ေရွ႕ၾကည့္၊ ေနာက္ၾကည့္လုပ္ေနတဲ့ သူမဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ကဗ်ာဆန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္႐ူိးသားမွဳေတြနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္လို႔ေနခဲ့ျပီ။

( ၄ )
အခ်ိန္ေတြကုန္တာ ျမန္တယ္ဆိုမလား၊ မနက္ျဖန္ဆိုလွ်င္ပဲ မမလက္ထပ္ေတာ့မယ္။ က်မရင္ေတြခုန္ေနခဲ့တယ္၊ မႏွစ္သက္တဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြကို ဘယ္လိုကိုင္တြယ္ရမလဲ... က်မရဲ႕လက္ေတြကေကာ ႏွင္းဆီေတြကို လက္ခံပါ့မလား... ဒါေပမယ့္ မမရဲ႕ အျပံဳးေလး၊ အလုပ္လို႔မွတ္ျပီးေတာ့သာပဲ က်မလုပ္ေဆာင္ရေတာ့မယ္၊
အိုး... ျပင္းလြန္းရွည္လြန္းတဲ့ သက္ျပင္းေတြခ်ျပီး အတိတ္ခါးေတြ ေရာက္မလာပါေစနဲ႔ လို႔ က်မစိတ္ထဲကေန အၾကိမ္ၾကိမ္ဆုေတာင္းေနခဲ့မိတယ္... စာမ်က္ႏွာအေဟာင္းထဲက မ်က္ရည္စက္ေတြကေျခာက္လို႔သြားေပမယ့္ အကြက္အရာေလးေတြကေတာ့ က်န္ေနခဲ့တာပဲေလ ... ...

နံနက္ေစာေစာေလးပဲ ပစၥည္းေတြကို စံုေအာင္ျပင္ဆင္ျပီးေတာ့ ဘုရားခန္းထဲသြားျပီး က်မ ဘုရားဝတ္ျပဳခဲ့တယ္ ... မမရဲ႕ မဂၤလာရက္ျမတ္ေလးေရာက္ခဲ့ျပီေလ၊ အရာရာအဆင္ေျပဖို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းျပီး မမဆီကို ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ အားလံုးက အလုပ္ေတြကိုယ္စီနဲ႔... က်မကေတာ့ မမရဲ႕ အလွျပင္ဆင္မွဳအျပီးသတ္ကိုေစာင့္စားေနခဲ့တယ္... ျပီးလွ်င္ က်မအလွည့္၊ က်မဆံထံုး ထံုးေပးရေတာ့မယ္၊ ႏွင္းဆီေတြကိုင္ရခက္တယ္ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြကို ေဘးခ်ိတ္ထားျပီးေတာ့ မမရဲ႕ အလွကို ေသသပ္စြာျပင္ဆင္ေပးခဲ့တယ္ ... ... ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္၊ မမ သိပ္ကိုလွတယ္။

“ ႏွင္း ... ”
“ ေဟာ ေမာင္... လာျပီလား ”
က်မ ႏွင္းဆီေတြကို မမဆံစၾကားျဖည့္ရင္း အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္အသံၾကားခဲ့တယ္၊ ျပီးေတာ့ ေရေမႊးနံ႔ေလးတစ္ခု... သိပ္ရင္းႏွီးတဲ့ ေရေမႊးနံ႔ေလးေပါ့... အဲ့ဒီအမ်ဳိးသားက မမကို ႏွင္းတဲ့၊ မမကလည္း သူ႕ကိုေမာင္လို႔ဆိုပဲ ... ေၾသာ္ ဒါဆို သတို႕သားေလာင္းေပါ့လို႔ က်မေတြးလိုက္မိတယ္၊ မမရဲ႕ ေမာင့္ကို ျပံဳးျပဖို႔ က်မ ရြယ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ...

ရပ္လုမတန္႔ ရင္ခုန္သံေတြ ... သတိဆိုတာေပ်ာက္သြားျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း က်မႏွင္းဆီဆူး စူးတာပါပဲ...
“ ေမာင္ ” ... လို႔ က်မ ႏွလံုးသားထဲကေန အသံတိတ္ေခၚလိုက္တယ္တယ္၊ မမရဲ႕ သတို႔သားေလာင္းက... က်မ ဇေဝဇ၀ါ ျဖစ္မိေပမယ့္ ...ေသခ်ာပါတယ္ သူကေမာင္ပါပဲ... ေမာင့္ရဲ႕ အျပံဳးကို က်မဒီေန႔ထိ ေမ့မွမေမ့ေသးတာ၊ ဒါေပမယ့္ ေမာင္... ေမာင့္မ်က္ဝန္းေတြက သိပ္စိမ္းေနတယ္၊ ေမာင္ က်မကို မွတ္မိမွာပါ ... က်မဟာ တစ္ခ်ိန္က သူ႔ဇာတ္လမ္းထဲက မင္းသမီးပဲ၊ ေမာင့္မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာ စိုးရြံ႕မွဳေတြနဲ႔ ... ခ်က္ခ်င္းအဓိပၸါယ္ေဖာ္လို႔ မရေပမယ့္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္ ေမာင္စိုးရိမ္ေနတာ ... ေၾသာ္ ေမာင္ရယ္ ... မမကို က်မေျပာျပလိုက္မွာ ေမာင္စိုးရိမ္ေနတာမဟုတ္လား ... ...

ဘာေတြလဲက်မမသိေတာ့ဘူး၊ က်မ အသက္မဲ့စြာမ်က္ေတာင္ေတြ ခတ္ေနမိတယ္ ... ခ်ာခ်ာလည္ေနတဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ဘယ္လိုအေျဖမ်ဳိးမွလည္း မရွိ၊ ႐ွဳပ္ေထြးလာခဲ့တယ္ ... အရမ္းပဲ၊ ဟိုအရင္ေန႔က မ်က္ရည္ပူေတြ ... ဒီေန႔ရဲ႕မ်က္ရည္ပူေတြဟာ ဗေလာင္ဆူလို႔ပြက္ေနျပီ ... ဒါေပမယ့္ တစ္လိမ့္ခ်င္းမလိမ့္က်လာမွီမွာ ...

မဂၤလာေတး ... သတို႔သားနဲ႔ သတို႔သမီး လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္၊ သတို႔သမီးက အခ်ိန္တိုေလးတြင္းမွာ က်မသံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတဲ့ မမ... သတို႔သား ... သတို႔သားက က်မရဲ႕ ေမာင္၊ ေမာင္ရယ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနျပီေပါ့... မမ၊ သူမကေတာ့ ဘာမွမသိ ေက်နပ္ေနတဲ့ ခံစားမွဳေတြနဲ႔ပဲ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မမ က်မလိုပဲခံစားလာရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေမာင္ဟာ မမကိုတကယ္ပဲခ်စ္တာလား ... ျဖတ္ခနဲဝင္လာတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ က်မအရမ္းရယ္ခ်င္မိခဲ့တယ္၊ တစ္ခ်ိန္က ေမာင့္ကိုရြဲ႕ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ က်မရဲ႕စကား ...

“ လွေလး ... ေမာင့္မဂၤလာေဆာင္က်ရင္ လက္ဖြဲ႔ၾကီးၾကီးေပးရမယ္ေနာ္ ”
“ အမ္ ... ေပးမွာေပါ့ေမာင္ရယ္၊ လွေလး ႏွင္းဆီပြင့္တစ္ပြင့္ေပးမယ္ေလ... ေမာင္ကိုယ္တိုင္ ေမာင့္ခ်စ္သူကို မဂၤလာပြဲမွာ ပန္ဆင္ေပးလိုက္ေပါ့၊ ေမာင့္ခ်စ္သူက ႏွင္းဆီပန္းခ်စ္မွာပါ... ”
“ အင္း... ေကာင္းသားပဲ၊ အဲ့ေန႔က်ရင္ ေမာင့္သတို႔သမီးေလးက ဘယ္မိန္းကေလးမွမမီွေအာင္ လွေနမွာေသခ်ာတယ္ ” ... ...

တစ္ခ်ိန္ကစေနာက္ျခင္းတဲ့လား ... ဘာလို႔ ဒီေန႔မွာ အမွန္တရားေတြျဖစ္လာရတာလဲ ...
က်မ ရင္ထဲမွာ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခု အသက္မဲ့စြာ ရယ္ေနမိျပီ၊ အရင္ခ်ိန္က ေမာင့္ကိုစေနာက္ခဲ့တာ... ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္ ေမာင့္သတို႔သမီးေလာင္းကို ႏွင္းဆီပြင့္ေပါင္းမ်ားစြာ ပန္ဆင္ေပးလိုက္ရျပီ ... ေလာကၾကီးေပးတဲ့ ရက္စက္မွဳေတြဟာ က်မအေပၚမွာ မကုန္ေသးဘဲကို၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီမဂၤလာပြဲဟာ လူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြၾကား လူတစ္ေယာက္အလူးအလဲ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ပြဲေလးေပါ့... ...

( ဆက္မည္ ) ...

- ျမတ္သြယ္ -

သိေနပါတယ္

အလြမ္းေတြၾကား
မ်က္ရည္ေတြ စကၠန္႔မျခားဘဲ
စီးဆင္းကာေနတယ္
ငါ ...
အ႐ူးတစ္ေယာက္လိုလဲ
ျပံဳးေနမိေသးတယ္
ျပီးေတာ့
အတိတ္ေတြကို ေက်နပ္ေနျပီး
ခစ္ခစ္ျမည္တဲ့ ရယ္သံေတြကလဲ
ထြက္လာခဲ့ျပန္တယ္

-----

ငါသိပါတယ္

ငါ့ ...
အသဲႏွလံုးမွာ ခါးေနတယ္ဆိုတာ
ငါ ... သိပါတယ္။

၄.၃.၂၀၀၉ ( ဗုဒၶဟူး )
သန္းေခါင္ယံ ၃ နာရီ ၅ မိနစ္

- ျမတ္သြယ္ -

မဂၤလာပါ

အဟမ္း ... ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္မိတ္ဆက္ပါရေစ၊ နာမည္က ျမတ္သြယ္ပါ အရင္ကေတာ့ ပုလဲလံုးဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ “ ေမးခြန္းမ်ားနဲ႔ ရင္ခြင္ ” ဆိုျပီး ဘေလာ့တစ္ခုေရးဖူးပါတယ္... ပုလဲမ်က္သြယ္ဆိုျပီးေတာ့ ၾကားဖူးတယ္ေလ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ပုလဲေပါ့ေနာ္... အေနာက္က လံုးဆိုတာကေတာ့ လူကိုရည္ညႊန္းတာပါရွင္... း) အဲ့ဒီဘေလာ့က အခုရွိေနေသးေပမယ့္ ဒီဘေလာ့ေလးက အတိတ္ေတြအတြက္ပါ၊ ၾကာလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြမဟုတ္ေပမယ့္ အတိတ္ေတြအတြက္ပါပဲ... လူတိုင္းအတြက္ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေသခ်ာပါဘူး... ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့... ႐ူးသြပ္စြာနဲ႔ ဟိုးအေဝးၾကီးကို ေတြးေနမိတယ္...

အဲ့ဒါေၾကာင့္ - ေမွ်ာ္လင့္ေနျခင္းတစ္ခုအတြက္ မနက္ျဖန္ေတြ ေသခ်ာစြာရွိေနပါေစ - လို႔ဆုေတာင္းမိပါတယ္၊

ဒါေလးကအပ်ဳိးေပါ့ေနာ္... ဒီအိမ္ေလးဟာ က်မရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြျဖစ္လာမွာပါ၊ မည္သူ႔ မည္သူကိုမွ ဘယ္လိုတန္ဘိုးရွိတာေတြ ေပးစြမ္းႏူိင္မည္မဟုတ္... စဥ္းစားခဲ့ပါေသးတယ္၊ ဒီအိမ္ေလးကို ရွင္သန္ခြင့္ေပးလို႔ေကာင္းပါ့မလားလို႔ေပါ့... ဒါေပမယ့္ က်မမွာ ဒီအိမ္ေလးကပဲ အေဖာ္အျဖစ္ရွိေနေတာ့မွာပါ၊ ဟီးးး ေလးနက္လြန္သြားလားမသိ ... ...

ဟုတ္ကဲ့ ... ဒါပါပဲရွင္! ေနာက္ဆက္တြဲေလးေတြကေတာ့ အမွတ္တရ အတြက္ေတြရယ္၊ အခုရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြရယ္... စသည္ျဖင့္ေပါ့ေနာ္။
မဂၤလာပါရွင္...။ ။

၄.၃.၂၀၀၉ ( ဗုဒၶဟူး )

သန္းေခါင္ယံ ၂ နာရီ ၂၃ မိနစ္

- ျမတ္သြယ္ -